SWAYLİNE

Büyüdüm...

2009-07-29T17:41:00.001+03:00

Yeniden merhaba!

2008-01-16T02:03:00.000+02:00

Yazacak,paylaşacak o kadar çok şey olmamasına rağmen bir türlü vakit ayıramadım bloga. Girdikçe arkadaşlarımın sayfalarını ziyaret ettim ama yorum falan yazacak durumum olmadı.Zaten bilgisayarın başında 1 saatten fazla oturduğumda olmadı. İnternetle alakam M.e.b nın sayfası ve elişi etkinlikleriyle ilgili sitelerle sınırlı kaldı. Herneyse bi dönüş yaptım bakalım ne adar dönebileceğim. Bu arada oğlumu büyüttüm süper sempatik,acayip hareketli ve meraklı oldu Yağız. Bütün gün peşimden ayrılmıyor mutfak tezgahına yaklaştığım zaman hemen önüme geçip beni iterek uzaklaştırıyor.

Kendi kendine oyunlar kuruyor, en sevdiği oyun ve oyuncak kendi söyleyişiyle "Aaaba" birde nerden öğrendiğini hala bilmiyorum dizlerini kırıp elinin işaret parmağını uzatarak (güya nişan alıyor) dişıı dişııı diye ateş etmesi, birde tavla ile oynamayı çok seviyor, elbette emeklemeye başladığı günden beri hala vazgeçmediği tencere kapakları, tencere kapaklarını alıp "aaannn annn düüt düüüt" demesi gerçekten eğlencelik sıpanın.

Televizyonu çok seviyor bir ara bağımlı olmasın diye televizyonu hep kapattık bir hafta açmadık, bu seferde çok agresif, sinirli ve mızmız oldu. Bizde sınırlı bir süre izletmeye karar verdik. Akşamları gece bahçesi diye bir program var TRT de onu izliyor ve çok seviyor. İşin ilginci bende çok seviyorum tam bebeklere göre bir program. Teletubbiesler e benziyor ama farklı olarak karakterlerin cinsiyetleri var.

Bu arada okula gidiyorum elbette. Çocuklarım çok tatlılar çok fazla parlak öğrenci yok bu sene hatta sınıfımda 5 tane öğrenci Psikiyatrist e gidiyor, baya hassas öğrencilerle doluyum bu sene.Bütün bunlar yetmezmiş gibi 1. sınıf öğretmenlerinden birinin ilgilenmek istemediği geri zekalı diye bana gönderilen bir kız çocuğu geldi. Çocuk geri zekalı falan değil ama anne ilgisiz buranın çingene ailelerinden biri baba bir kaç ay önce evi terkedip başka biriyle yaşamaya başlamış,anne ilaç içip intahar etmek istemiş ölememiş, çokta fakirler. içler acısı çocuk geldiğinde saçlarında da bit vardı. Tabii hemen bir kaç kişiye yayıldı bu bit. Bütün bunların sıkıntısından saçlarıma aklar düştü resmen yaaa. hergün bit kontrolü yapıyorum kendimede yaptırıyorum hatta ilk zamanlar Yağız'a yaklaşamıyordum bitlendiysem geçmesin diye. Yazık yavrum gelip sarılmak, emerek uyumak istiyor ama ben yaklaştıramıyordum ne çok ağladı ama...

Şimdilik bu kadar.

Herşey senin için.

2007-09-29T13:50:00.000+03:00

Uzuuuun süren hastalık maceramız, dün akşam doktora gidip "artık tamamen iyileşmiş ilaçları kesin" demesi ile bitti. Çok şükür İnşallah bir daha tekrar etmez.

Kreşle ilgili yeni bir karar almamız gerekiyordu. Bu hastalık sonra sık sık düşmesi, sabahları uykusunun bölünmesinden dolayı duyduğumuz suçluluk yüzünden onu kreşten almayı çok istiyordu özellikle babası. Ben alışabileceğimizi düşünüyordum ama bu hastalık benide çok etkiledi. Sık sık hastalanacağını biliyorduk ama bu kadarına katlanamazdık.

İşte bu yüzden yeni bir ev aramaya başladık hatta bulduk ve haftaya taşınıyoruz. Taşındığımız yeni muhitte bir bakıcıyı daha kolay bulabileceğimizi düşünüyordu Sinan. Bu düşüncelerdeyken öğrencilerimden birinin o sitede oturduğunu öğrendim. Annesini çağırıp o çevrede çocuğa bakacak birilerinin olup olmdığını sormasını rica ettim. Kadın bana "elbette sorarım ama eğer güvenirseniz bende bakabilirim" dedi. Birden kulaklarıma inanamadım. Kadın cidden benim tüm dertlerimin dermanı oluverdi birden. Aklı başında, düzgün, genç, iyi konuşan, çocuk bakma tecrübesi olan, bir apartman yanımızda oturan süper birisini bulmuş oldum. Tek çocuğuda benim öğrencim. Süper değilmi.
Haftaya taşınıyoruz inşallah. Gerçi içim bir yandanda çok buruk. Şimdiki evimizi Sinan da bende çok seviyorduk. Genişliği,planı,en önemlisi mutfağı ve mutfak dolapları, zemini, herşeyiyle çok güzel yapılmış bir evdi. Her gelen çok beğeniyordu evimi. Bizde çok mutluyduk işin açığı. Bu yeni ev şimdikinin yarısı kadar bile güzel değil. Hem dar hem eski hemde bakımsız. Biraz masraf yapıcaz ama olsun diyoruz artık Yağız daha sağlıklı olucak.
İnşallah bu hanım iyi bakar oğluma da gözüm arkada kalmaz.

2007-09-27T11:43:00.000+03:00

Artık daha iyiyiz bizi merak eden ve geçmiş olsun diyen herkese teşekkür ederiz. Misafirlerim olduğundan bir türlü başına geçemedim bilgisayarın. Eşimin anne ve babası bir haftalığına geldiler bu haftada onlar bakacak Yağız'a sonrasıda Allah kerim. Yeni bazı gelişmeler var bakıcı konusunda belki okuldan alacağım, kesinleşsin yazarım.
Bu postu sınıftan yazıyorum. Yeni eğitim öğretim yılına bu hastalık durumlarıyla birlikte başladığımız için hala tam adapte olabilmiş hissetmiyorum kendimi. Çok şeker 19 tane öğrencim var hepside birbirinden güzel ve akıllılar. Çok yaramaz olanlarıda içine kapanık olanlarıda var ama bu seneki çocukları sanki daha çok sevecekmişim gibi geliyor. Anne olunca çevrenizdeki çocuklarada bir başka gözle bakıyorsunuz. Daha çok özen gösteriyorum ve daha yumuşak olmaya çalışıyorum. Zaten pamuk gibi bir öğretmenimdir ama :P dahada yumuşadım galiba. Şu an serbest bıraktığım çocuklar sınıfın altını üstüne getirmeye başladılar bu postu burada keseyim en iyisi.
İşte onlar :)

Sıkıntılı günler

2007-09-16T05:48:00.000+03:00

Herkes söylüyordu, zaten bende biliyordum, kreşe başlayan çocuk çok sık hastalandığını. Hastalık kendi çocuğunuzun başına gelmedikçe ne kadar kolay geliyor insanın gözüne.

Çok hasta Yağız. Boğazı şişmiş, sesi kısık, ağlarken bile sesi çıkmıyor çok acıklı. Öksürdükçe canı acıyor ve ağlamaya başlıyor miniğim benim. O kadar zorki onu öylece görüp yardım edememek. Zavallım gözlerime bakıyor, dudaklarını dudaklarıma değdiriyor (bu onun öpücüğü sanıyorum)sarılıyor anne beni kurtar dercesine. Kendimi çok çaresiz hissediyorum.
Ihlamur verdim, biraz limonata yaptım,portakal sıktım,tavuk çorbası yaptım ama hepsini reddetti. 3 gün oldu 2 kaşıktan fazla yemek yemedi. Neyseki hala emiyor o yüzden biraz olsun teselli buluyorum. Emerken de çok zorlanıyor aslında burnu tıkalı olduğu için emerken biraz durup nefes alıyor sonra tekrar emmeye devam ediyor. Yunus balığım benim, küçük Flipper'ım.

Cuma günü kreşe göndermedim. Bırakacak bir yerim olmadığındanda mecburen kendi okuluma götürdüm. Canım oğlum o hasta haliyle öyle zor uyandıki. Kaldırıp üstünü giydirirken hep ağladı, bende onunla tabi. Servise bindik orda birazcık yüzü güldü. Önünde oturan kızın saçını çekti, çalan müziğe uyum sağlayarak sallandı.
Okula gittiğimizde sınıf yadımcımız Naciye ilgilendi sağolsun. Çocuklarla oynadı biraz. Daha çok oyuncaklarını aldı ve oyunlarını bozdu. 2 saat kadar okulda kaldık, eve dönerken markete uğramamız gerekiyordu çünkü Yağızın hiç bezi kalmamıştı. Markete giderken kucağımda uyuya kadı, sonra bir baktım kredi kartım yok. Hemen Sinan'ı aradım geldi ve o Yağızı tutarken ben alacaklarımı aldım. Bu kadar aksilik bir araya gelince insan ne yapacağını bilemiyor. Neyseki Sinan var. Gerçi çok pis fırçaladı beni ama ne yapayım onada katlandık mecburen.

Adamcağızda haklı ne yapsın son 5 gündür devamlı birşeyleri unuttuğum için işlerim aksıyor. Markete uğramak zorunda kalıyorum ve ne zaman marketten birşeyler alsam mutlaka bir ürünü kasada unutuyorum. Gerçi kasadaki süslü kokana, şımarık, seviyesiz,çatlak kızların ürünleri kasadan geçirip öyle bir savuruşları varki, sağa sola savrulan eşyaları toplamak, çocukla birlikteyken özellikle, bir mucize neredeyse.

Sinan'ın da canını daha fazla sıkmak istemiyorum aslında .Yeterince sıkılıyor iş yerinde. Geçenlerde 2000 sonrası giren herkesi bir sınava soktular İngilizce bilgilerini ölçmek için. Kaçınılmaz olarak 2000 sonrası girenlerin neredeyse 3 te 2 si zayıf almış. Kursa gidiyorlar şimdi. Kurs sonrasında bir sınav daha yapacaklarmış onun sonunda ne olur hiç bilemiyoruz. Dolayısıyla çok stresli, ders çalışması gerkiyor ama çalışmak için hiç zamanı yok. Eve saat 9 da geliyor. Yemekti çocukla oynamaktı derken 10 -11 oluyor. sabah 7:30 da işte olması gereken birisi için yatması gereken saat daha geç olamaz. Hiç ders çalışamıyor. Buda onu geeriyor. Birde Ramazan geldi sigara içememekte eklenince çifte kavrulmuş oldu. Allah ona sabır versin.

Aslında bir dahaki postta Yağız'ın ilk sözcüklerini yazarım diyordum. Şimdilik yazmayayım da bir dahaki post a saklayayım. Keyifli bir yazı olsun.

İnşallah çabuk iyileşir oğlum. O hastayken hayatın hiç tadı yok.

İyiki doğdun bebeğim...

2007-09-07T00:16:00.000+03:00

Aşkım,biriciğim,sevgilim,herşeyim,oğlum 1 yaşında.
Doğum günümüzden bir video.

Çok şişman çıkmışım kahretsin:/

Anneannemiz,dedemiz,teyzemiz,amcamız,babamızın iş yerinden arkadaşları,eşleri ve çocukları (iki tanesi anne karnındaydı) benim iki arkadaşım eşleri ve kızlarıyla geldi baya bi kalabalık olduk doğrusu. Yağız evimizde bu kadar kalabalık bir grubu hiç görmemeişti. O yüzden galiba şaşkın şaşkın etrafı seyretti durdu bütün gece. Gerçi her yerden sarkan süsler,balonlarda kafasını karıştırmış olabilir.

1 haftadır okullu olduk. Bakıcı bulamayınca burada bebek grubu olan bir kreşe verdim bebeğimi. Hoşçakal bi tanem deyip ayrılıyorum her sabah . Henüz hiç ağlamadı ardımdan. Nereye gittiğimi,neler olduğunu pek anladığını sanmıyorum aslında. Ama ben geri döndüğümde çığlıklar atarak bana koşması yok mu... hayatta yaşadığım en muhteşem an.

Her gün onu bıraktıktan sonra okulun merdivenlerini arkama baka baka iniyorum, en dış kapıyı kapatırkende gözlerimi silip işe gidiyorum. Onu bırakıp gitmek, onsuz bişeyler yapmak o kadar zor geliyorki. Onun gülüşünü,sesini duyuyorum sanki her an. Yavrum benim, bensiz ne yapıyorsun oralarda...

Biliyorum çok uzun zaman oldu. İstediğim sıklıkta yazamıyorum bloğumu ama Yağız çok hareketli bir çocuk oldu ve devamlı yanımda oynamak istiyor. yanında pc açıksa başka hiç birşeyle ilgilenmiyor. Uyuduğu zamanlarda da ben biraz olsun ev işi yapmaya çalışıyorum. Çok yoğunum.

LOST oldum!

2007-08-14T07:06:00.000+03:00

Aklım fikrim LOST oldu inanın. O kadar kötü bişiyki başka bişey düşünemiyorum. Sabah kalkar kalkmaz onu izlemek istiyorum, gece rüyalarımda görüyorum, başka izlediğim hiç bişiy ben tatmin etmiyor. Ne olucak yaaaa?!!!

Geçen perşembe kardeşimle GAMA çarşısının arka çıkışındaki bit pazarı türü bir yerden LOST dizisinin 1. sezon bölümlerinin dvd sini aldık. Öylesine ama... daha önce izlemişliğimiz yoktu, sağdan soldan duymuştuk sadece. Bide "Ekşi Sözlük"ten.

Her neyse gayet safiyane duygularla başladık izlemeye. Aman Allahım o da ne! daha ilk bölümden hastası olduk. Ama ne hasta...
Esra'yla sabaha kadar oturduk, sabaha karşı yattık. Sonra kalkıp tekrar gece yarısına kadar seyrettik. Aralarda Yağız'la ilgilenip onu doyurdum. Annannesi ve dedesi yüzünden doğru dürüst vakit geçiremiyorduk zaten oğlumla. Buda fırsat oldu. Evde izleyecek olsam bu kadar yoğun bi şekilde izleyemezdim.

1. sezon bölümlerini 2,5 günde bitirdik. Muhteşemdi...
Herkese şiddetle tavsiye ediyorum. 2. ve 3. sezon bölümlerinide aldırdım, onlarıda izlemeye başladım.
Gece rüyamda bile dizi oyuncuları arasında görüyorum kendimi. bi an önce izleyip kurtulmam lazım.
Sinan'da merak etmeye başladı bi tekrarda onunla yaparım sonra.Ankara'da olduğu kadar yoğun bir tempoda izlemiyorum burada. Malum yalnızım.

Geçen haftada Ankara'da olduğumdan bakıcıylada görüşemedim. Ne yapıcam bilmiyorum. belkide oğlumuda alıp okula giderim mecburen. :) Eminim kendisi buna çok memnun olurdu. Çocukları inanılmaz seviyor oğluş. Bir yerde bir çocuk sesi duysun hemen oraya yöneliyor. Hele etrafında koşan oynayan bilhassa çığlık atan çocuk gördümü kendini kaybediyor. Parka götürüyorum sık sık. o kadar eğleniyorki. Bir de Ankara Çayyolu'ndaki "Arkadium" alışveriş merkezinde bir oyun var. Yukardan sarkıtılmış projektörden yere bazı görüntüler yansıtılıyor, çocuklar kurulan platform üzerinde yansıtılan görüntülerdeki nesnelere ayaklarıyla bastıkça, görüntüler hareket ediyor. Yağız'ı oraya götürdük. O kadar eğlendiki. Oyundan değil elbetteki orada eğlenen diğer çocuklardan.

Blog yazamadığım dönemlerde çok meşgul olduğumu düşünüyodum. Meğerse ne çok vaktim varmış.
Çok acayip LOST oldum, kendimi bulunca yine gelirim.

Yeni PC de ilk yazı

2007-07-27T08:17:00.000+03:00

Eveeeetttt Saçlarını 3 numara yaptırdık Oğluşuuunnn.
Fotoğrafta da en favori oyuncağı ile oynarken görüyorsunuz.
Böyle çok yaramaz bir çocuk gibi görünüyor dimi? :)

Eski bilgisayarımdaki bir arıza ( fanı çok ses çıkarıyordu) yüzünden Yağız uyurken bilgisayarı açamıyordum. O uyanıkkende bir türlü fırsatım olmadı. Zaman zaman blogları okumak için girdim ama yorum yazacak kadar kalamadım. Neler olup bittiğini biliyorum. Şimdiki yazıyı yeni bilgisayarımda yazıyorum eskisi çalışırken eve uçak iniyor gibi ses çıkıyordu, bundaysa odadaki bir sinekten daha az ses çıkarıyor diyebilirim Maşallah. Çok güzelmiş laptop keşke daha önceden alsaymışım.

Geçen hafta Ankara'daydık Sinan'ın çok yakın bir rkadaşının nikahı vardı. Hem ona katılmak için hem de oyumuzu kullanmak için gittik. Kütüklerimizi hala buraya aldırmadığımızı utanç içerisinde itiraf ediyorum. :(
Seçim sonuçlarını otobüste gelirken televizyondan takip ettik. Bu sene ne kadar çabuk belli oldu dimi? Meğer bilgisayarlı sisteme geçilmişte ondanmış. Geçen seçimlerde sandık başkanlığı yapmıştım çok stresli bir iş bir daha asla yapmam. Oyların sayılıp ilçe seçim kuruluna teslim edilmesi gece yarısına kadar sürmüştü. Bu seçimdeyse gidip paşa paşa oyumu kullandım sonrada tıpış tıpış evime geri döndüm. Orada akşama kadar milletle muhatap olmak gereksiz bir sıkıntı.
Seçim sonuçları çok süprizliydi AKP'nin 1.parti çıkacağını hepimiz biliyorduk ama bu kadar yüksek bir oran çok şaşırttı bizide herkes gibi. Hele burada eşimin çalıştığı fabrikada herkes o kadar çok atıp tutuyorduki AKP ye biz burdan hiç oy çıkmaz sanıyorduk. Hatta onlarda öyle sanıyordu, oysa lojmanlardaki okulun (benim okulum) bir sandığından CHP ye sadece 9 oy AKP ye 147 oy çıkmış :) herkes şokta :) Oyların neredeyse %50 sini alan bir parti için "kim veriyor bunlara oy!" denmesin bence önce bir etrafa bakılsın. Yanınızdaki iki kişiden biri AKP ye oy verdi bu kadar basit.

Okulların açılmasına 1 ay kaldı Ağustos ayını Yağız için bakıcı aramakla geçireceğim. İnşallah kafama göre iyi birisini bulurum.
Öyle korknç hikayeler anlatılıyorki birisine güvenip çocuğunu bırakmak ne kadar zor. Keşke annemler burda yaşasalardı annem bakamasa bile en azından bakıcının yanında kalırdı benimde gözüm arkada kalmazdı. Bakıcı seçerken nelere dikkat etmem gerektiği konusunda deneyimi olan arkadaşlardan yardım istiyorum. İnternette birsürü yazı var ama gerçek deneyimler duymalıyım.
Aslında okuluma yakın bir kreşe vermeyi düşünüyordum ama "soğuklarda, sabahın köründe çocuğu sıcak yatağından kaldırıp okula götürme" dediler banada haklılar gibi geldi o yüzden vazgeçtim.
Ama bakıcı bulamazsam mecburum. Bizde böyle büyüdük ne yapalım çalışan annenin çocuğu böyle büyüycek.

Bir kaza

2007-05-05T08:11:00.000+03:00

Uzun bir ara verip sahalara geri döndüm derken hiç beklenmeyen bir şey oldu, bir kaza geçirdim. Ev kazası, mutfak kazası, yada tam tarifiyle blendır kazası.

Evde misafir olduğunda çok telaşlanırım ben, elim ayağıma dolanır.O günde misafirlerim vardı.Akşama doğru yeme içme faslı bittikten sonra Yağız'ın yemeğini hazırlaamak için geçtim mutfağa, çabukca blendır la inceltmek istedim. Blendır'ın işi bittiğinde bir baktım bıçaklarının arasına yemeğin bir kısmı dolmuş, şunu şuracıktan çıkarıvereyim diye parmağımla müdahale ederken (güya dikkat ederek) diğer elimle çalıştırma düğmesine basıvermişim.
Veeee elimi kaptırdım.
Evet elini blendır a kaptıranlar kervanına bende katılmış oldum. Meğer ne çok varmış bizlerden :P

Acile gittik hemen. Doktor "önemli değil korkma, bir kaç dikişle tutar kesikler" deyince bizde rahatladık. Acele etmişiz...
Dikişi atacak adamı görene kadar sakin sakin bekledim. Ama dikiş faslına geçilirken gerçekten korktum. Dikişi atacaker kişi doktor falan değildi ve Türkçesi hiçmi hiç anlaşılmıyordu.
Eşimle biz birbirimize baktık ama çaresizce yattım masaya. Dikiş tam 1 saat 15 dakika sürdü. Adam ter içinde kaldı, dediğine göre 15 taneden fazla dikiş atmış. Kopsa kaç tane atılırdı merak ediyorum.

Dünde nihayet dikişlerimi aldırdım. Şimdi çok iyiyim ağrılarımda baya geçti. Dikişlerin alınması 1 saatten fazla sürdü ve 2 seansta oldu. Ne zor işmiş anlatamam. En azından sağlık personeli ile muhatap olmamak için daha dikkatli olup bir daha kaza yapmamaya karar verdim.

Birde Sevgili Figen'in nazar tezi geldi hep aklıma. Misafirlerim ilk defa grlmişlerdi evime, çocuk görmek için. Acaba istemedende olsa nazarları değimiş olabilirmi diye düşünüyorum. Hepside sevdiğim arkadaşlar ama çokta iyi tanımadığım iki kişi vardı aralarında. İnsanın ister istemez aklına geliyor. Bende dana gözü gibi bir nazar boncuğu almaya karar verdim. Kem gözlere şiş olsun diye. :) Rahmetli babannem nazardan çok korkardı. Çocukken bana o baktığı için sürekli kurşun dökülerek ve "üzellik" denilen bir çeşit tütsü koklayarak geçti çocukluğum.

Sol elimi kullanamadığım için sağolsun annem Ereğli'ye geldi. Bir hafta kaldı ama daha fazla kalamadı. O da çareyi benide alıp Ankara'ya gelmekte buldu.
Evet yine Ankara'dayım. Bazen düşünüyorumda, Ereğli'de çarşıya indiğimden daha fazla Ankara'ya geldim ben. :) Çarşamba dönücem İnşalah.

Bu arada Yağız hayatından pek memnun anneannesi,dedesi ve teyzesi ile sevgi yumağı olmuş durumdalar. Bazen parmağımdaki bandajı beyaz beyaz görünce merak edip avuçlamaya çalışıyor. Canım oğlum benim, artık tek başına kalkıp koltuklarda sıralıyor. Çok tatlı görünüyor. Özellikle annemlerin orta sehpasının etrafında dolaşırken, köşelere gelince dönmekte zorluk çekiyor. Yardım umarcasına dönüp bana bir bakışı varki tutup ısırmamak için zor tutuyorum kendimi. Bitaneciğimi bu dönemde yeterince kucağıma alamadım öyle özledim ki...

Siz Yokken

2007-04-17T21:09:00.000+03:00

Siz yokken ben,

Kitap okudum;

Mamalarımı hep yedim;

Hastalandım doktora gittim;

Ayakta durmayı öğrendim;

Araba kullandım;

Laleleri görmeye gittim;

Kendime yeni oyun alanları keşfettim;

Annemi ısırdım;

Tavşanlarla tanıştım;

Objektiflere gülümsedim...
Bide hepinizi çok özlediiimmm.

Yeniden Ankara

2007-03-25T17:04:00.002+03:00

Geçtiğimiz hafta sonu geldik. Eşimin aile büyüklerinden birinin oğlu evleniyordu. O geleceği için bizde takıldık peşine. Öncesinde de yoğun bir şekilde anneannesi ve dedesi tarafından çağırılıyorduk aslında :) Eşim şimdi siz bu ziyareti uzatırsınız diye önce götürmek istemedi ama sonra gideceğimiz gün sabah ani bir karar değişikliğiyle yola koyulduk.

Pazartesi günü oğluşumla Ankamall'a gittik oğlumun ilk büyük alışveriş merkezi deneyimi oldu. Bütün gezinti boyunca neşelimi neşeliydi ve etrafa gülücükler dağıtıyordu. Hatta gören herkes "ne kadar da güleç!" diye sevdiler gülümsediler el salladılar oğluma. O da tatlı tatlı karşılık verdi. Çok eğlenceliydi. Bisürü cici aldım oğluma.Birde artık emeklediği için piriz kapatıcı ve sivri yerleri kamufule etmeye yarayan plastik yapıştırmalardan.
Artık kendime bişey almak gelmiyor içimden nedense. Bayan giyimine yönelik mağazaların önlerinden bile geçmek istemedim. Zaten doğumdan sonra kalan kiloları henüz veremediğimden, giydikleriminde yakışmayacağını düşünüyorum. Bu kilolar gidene kadar bişiy almama kararım vardı ama cuma günü kotondan bir pantolon aldım. Ancak likralı bir pantolon, kilolarımı versemde bosbol olmayacak bişiy. Neyse diyetede başladım bu arada. Yani tam anlamıyla bir rejim değilsede dikkat ediyorum artık, abur cuburu kesmeye çalışıyorum.
Her neyse Yağız hep yaptığı gibi Ankara'ya gelince bir hastalık tutturdu tüm keyfim kaçtı. O hastalandı diye hiç bir yere çıkamadım. Cuma günü ise anladıkki hastalığın sebebi dişmiş. Evet oğlumun ilk dişi çıktı çok zor oldu bu onun için.0 Bense onun hastalıktan böyle huzursuz olduğunu sanıyordum.Canım oğlum benim. Biraz erken çıktılar aslında. Biz 9. ayda bekliyorduk ama neyse.
Cumartesi günü aslında dönecektik ama bi takım koşullar buna mani oldu bu yüzden bir hafta daha buradayım.Eşim bundan pek memnun kalmadı ama o bisi affeder. Onu çok seviyorussss.

Kullanışlı ve de pratik biriyim galiba :)

2007-03-09T13:39:00.000+02:00

Sevgili Anne ve bebişi beni sobelemiş. Gerçi bayaa uzun bir zaman oldu ama bir bakalım neler çıkacak.
Aslında konu kişiden kişiye geçerken biraz karıştı bazıları alıpta memnun kaldıklarını, bazılarıda hayatta vaz geçemeyeceği şeyleri yazmış. İkisi ayrı sobeler olabilirdi ama neyse. Bende, anne ve bebişi gibi; alıp, kullanıp, çok memnun kaldığım şeyleri yazacağım.

İşte hayatta aldığım en işime yarayan şey. Şimdiye kadar her koşulda kullanabildiğim tek ayakkabı. Onu her yerde giyiniyorum okulda, sınıfta, sporda, çarşıda, pazarda, plajda,hamilelikte ayağım şişken, hatta doğuma giderken (ayağım şişmiş 42 numara terlikler bile zor olurken )doğumdan sonra dahi her zaman kullanabildim. Hala taş gibi, hala estetik.

Zamanında MANGO dan aldığım seyahat takımı. 4 yıl boyunca ayda en az bir kez Ankara'ya gelip gittiğim zamanlarda bu çanta takımı çok eşlik etti bana. Hey gidi günler. Şimdilerde de hafta sonu için bir yerlere gittiğimde çok işime yarıyor. Çok şık ve de sağlam bişiy. Gerçi kol çantasını günlük hayatta da sık kullandığımdan daha eski görünüyor ama neyse. İşlevi devam ediyorya önemli olan o.

Gerçekten işe yarıyor. Sınıfta oyun hamuruyla, kille, parmak boyalarıyla, çeşitli yapıştırıcılar ve boyalarla uğraşmaktan yıpranan ellerin, gemicilerin ellerinden bir farkı kalmıyor. Ama sağolsun Nutrogena :)

Almak için çok uzun zaman bekledim ama aldığıma değdi. Hangi fotoğraf makinasını alsam diye girmediğim alışveriş sitesi, girmediğim karşılaştırmalı değerlendirme sitesi kalmadı. Sonunda kendime uygun, tam istediğim gibi bir makina almışım. Aferim bana.

Birde Yağız doğduktan sonra hayatıma girenler varki onlarıda aldığıma çok memnunum.
1. si Anne çantası: Nike'ın spor çantası kreasyonundan ama benim gibi sportmen bir anneye de yakıştı doğrusu.
2. si Pierre cardin park yatak: Yağız şimdilik onda yatıyor. Bi süre sonrada oyun parkı olarak kullanmaya başlayacağız. Çok kullanışlı ve pratik. En güzeli işi bittiğinde küçük bir valiz haline dönüşüp kaldırılabilmesi. Oğlum gerçek yatağına geçene kadar bunda şimdilik.
3. sü ise oyuncak sepeti: Geçenlerde Çin malları satan bir dükkandan aldım çok kullanışlı. Aynısının file şeklinde olanı İKEA'da da var. Hemde daha ucuz.

Benden bu kadar aklıma şimdilik bunlar geliyor. Gelelim sobeleme işine bende daha önce sobeleyenler olmasına rağmen hala yazmadı Pınar, kardeşim Psychelic pink,Figen, Kiki, çenebaz, uzun zamandır post yazmayan Age 35 (bu bahaneyle belki yazar)bir de Pratik annem kolay gelsiiiinnnnn.

Son hallerimiz

2007-03-01T09:09:00.000+02:00

Sevgililer günü ruhu

2007-02-14T14:16:00.000+02:00

Sevgililer günü diye bana bişeyler oldu. Senenin bu zamanında hep de olur nedense? Aşk hayatım Şubat aylarında hareketleniyor. Galiba bu da yıldızımla alakalı bir şey :P

5 sene önce aşağı yukarı bu zamanlardı... Hayatımla ilgili çok önemli bir karar aşamasındaydım. Ailemin tanıştıracağı bir kişi ile görüşecek ve anlaşırsak belki görüşmeye devam edecektim. Buluşmaya gittiğimde beş kişilik bir grup beni bekliyordu... Benimle buluşmaya teyzesini, iki kuzenini ve de kız kardeşini getirmişti bu arkadaş.
Benim yanımda da Esra vardı, bu güruhu görünce bir bahane uydurup hemen sıvıştı oradan. Çok kırılmıştım... Ona en çok ihtiyacım olacak zamanda bırakıp beni gitti. Hala üzülürüm (haberi olsun)

Neyse, bir sürü rezillikten sonra “benim kalkmam gerek” diyerek sıvıştım oradan. Kendimi nasıl sokağa attım bilemiyorum. Koşar adımlarla uzaklaşıyordum, bir yandan da böyle salakça bir buluşmayı nasıl yaptım? nasıl annemi dinleyip tanımadığım birisiyle buluştum diye kendime kızıp duruyor, o hırsla durup durup yüzüme bir tokat atıyordum.

Birden telefonum çaldı. Arayan O’ydu. Bana nerelerde olduğumu soruyordu. Kızılay’dayım dediğimde ben de Kızılay’dayım müsaitsen seni görmek istiyorum dedi. Bende tamam deyip Gima’nın önünde onunla buluşmaya gittim.

İstanbul’a gitme arifesinde bi sebepten küsüp 2 sene hiç görüşmemiştik. Arada sırada arıyordu beni. Bayramlarda, kandillerde mesaj çekiyordu. “İstanbul nasıl? Gelicem yakında oraya görüşürüz” diyordu. “Ankara’ya gelince ara, görüşelim diyordu.”

Çok kırgındım ona aramıyordum, aramayacaktım da.

Önce beni görmedi etrafına bakınırken arkasından yaklaşıp omzuna dokundum. O kadar uzun zamandır görmemiştik ki birbirimizi… Eğildi yanaklarımdan öptü. Nabersin? Nasılsın? Muhabbetlerinden sonra Özgün cafe’ye gittik. Esra’da oradaydı. Birlikte biraz oturduktan sonra Esra “kalkalım” dedi. Hazırlanmaya başladık. Kulağıma eğilip sen biraz daha kalamazmısın? Dedi. Ben de kaldım ve konuştuk uzun uzun . Geçmişte birbirimizi nasılda bilmeden kırdığımızdan, birbirimize olan hep sakladığımız asıl duygularımızdan bahsettik.

Bana “seni seviyorum dedi ve sana çok saygı duyuyorum. Etrafıma baktığım zaman senin kadar iyi anlaşabildiğim bir bayan göremiyorum... Ve senin hayatımdan geçip gitmeni seyredemeyeceğim...” Bana elini uzattı “elimi bu kez hiç bırakmamak üzere tutarmısın ?” diye sordu. Benim o zamana kadar duyduğum en güzel evlenme teklifiydi bu.

5 sene önce bu zamanlardı, benim 17 yaşımdan beri aşık olduğum, gelir mi diye camlarda beklediğim, Selanik caddesindeki kitapçılar çarşısının önünden, elleri ceplerinde ve sigarasını tüttürerek çıkıp gelişini gördüğümde vücudumun yaprak gibi titrediği, yanına bir kız gelse içimin cız ettiği, beni gördüğünde gülümseyerek yanıma geldiğinde ellerimin titreyip, yanaklarımın kızardığı o adam bana evlenme teklif etmişti...

Gözlerim dolu dolu elimi uzatıp bana uzattığı elini tuttum ve hiç bırakmadım.

Allah bıraktırmasın…

Eve döndüüüük

2007-02-05T09:42:00.000+02:00

Bu çöp konteynerleri de ne!!? diyebilirsiniz...

Burası benim evimin balkonundan görünen manzara. Tabii yazın çekilmişti.

Şimdi buradan bakıyorum, her taraf karla kaplı ama...

İşte geldim artık, artık evimizdeyiz. Gerçekten bir hayli uzayan ziyaretim, sonunda bitti. Cumartesi günü döndük. Ereğli'yi pek özlememişim ama Sinan'ı ve evimi çok özlemişim. Kapıdan girer girmez içim huzur doldu. Uzunca bir süre evden uzak kaldıktan sonra eve dönmenin tadı anlatılamaz bir şey.

Cumartesi kar yağışı olunca acaba yola çıksakmı çıkmasakmı, bebekle bu havada yolculuk nasıl olur derken, babamın "kadere 45, hadi çıkalım!" sözleriyle zaten bir haftadır hazır olan valizlerimizi yükleyip, yola koyulduk. Yolculuk iyi geçti. Bolu'da biraz kar yağışı ile karşılaşmamıza rağmen, bir aksama olmadı. Akşama doğru sağ salim gelebildik.

Aslında bu kadar uzun süre temizlik yapılmayan eve gelmek cesaret işiydi. Evin tozu, kiri insanın gözüne gözüne giriyordu. Gerçi sağolsun Sinan oldukça toparlamış, Allah için hiç dağınıklık yoktu. Bir de en nefret ettiğim şey lavaboların pis olmasıdır. Bunu bildiğinden tuvalet ve lavaboları tertemiz yapmış anlayışlı kocam. Huzurlarınızda teşekkürü bir borç bilirim :)

Dün annemler biraz gezmeye çıktılar, alışveriş için hazırladığım listemi aldılar sağolsunlar. Bu sabah saat 8:30 da da tekrar dönmek üzere yola çıktılar. İçim çok buruk neredeyse 40 gündür Ankara'daydım. Onlarla birlikte olmaya çok alışmışım. Kapıda uzun uzun vedalaşıp arkalarından el salladıktan sonra Yağız'la benim boynumuz birden bükülüverdi. Uzakta olmak gerçekten çok zor.

Hiç bitmeyecek bir hasret bu...

Hakkınızda bilinmeyen 5 şey sobesi

2007-02-01T22:03:00.000+02:00

Şu sobelenme olayına hep katılmak istiyordum. Yeni arkadaşım Figen sağolsun
beni sobelemiş.Konuda oldukça hoş, aslında blogg aleminde yeni olduğum için
hakkımda bilinen pek bir şey yok :) olsun ben yinede yazcam.

"Hakkınızda bilinmeyen 5 şey"

1- Çocukken annemin çalışmasından hiç hoşlanmazdım. Her gün o işe giderken kapının önüne oturup o gözden kaybolana kadar arkasından ağlardım. Tabii anneannemlerdeysem. Bazende babanneme giderdim. Babanneme gittiysem günüm tamamen rezil olurdu, çünkü orada hiç arkadaşım yoktu.Yapayalnız orda burda dolaşırdım. Anneannemlerdeyken annem öğle tatilinde anneannemlere gelirdi. Bababannemlerdeysem onu öğleyin görme şansınıda kaybetmiş olurdum.

2- Orta okulda o kadar tembel bir öğrenciydimki anlatmaya bile utanıyorum.
Ödevlerimi artık onu yapmak zorunda olmayacağım zamana kadar (iş işten
geçmesi) ertelerdim. Matemetikten 1 in üzerinde notum yoktu pardon bir kere 4.5 tan 5 almıştım :). Hep bütünlemelerde geçerdim.Ama lisede o kadar tembel değildim. Hatta bazı derslerde sınıfta en yüksek notları aldığım bile olurdu. Üniversitede de lisedekinden biraz daha iyiydim. Önem verdiğim alan derslerinde çok iyiydim ama İstatistik, matemetik,biyoloji gibi derslerde hep takıldım. Bunu söylemeden geçemiycem. Ölçme değerlendirme dersinin vizesinde sınıfın en iyi sonucunu almama rağmen dönemin en son dersine geç kaldığım için beni derse almayan hocanın dersinden, devamsızlıktan kalmıştım :( Hocaya durumumu anlatıp sınava giriş hakkı vermesini istemek için odasına girdiğimde,kapısına gelen bütüüüünnn öğrencilere yaptığı gibi, beni kapısından kovmuştu.

3-Hayatımın en önemli yılı 1995 yılıdır. İlk aşkımı ve daha sonra evleneceğim adamı o yıl tanıdım.Hayatımın sonuna kadar sahip olacağım mesleğimin okulunu o yıl kazandım.Hayata ve olaylara bakışım o yıl tamamen değişti. İnsanları ve dünyayı o yıl bambaşka bir gözle görmeyi öğrendim. Hayatta her şeyi unutabilirim ama o yıl yaşadığım heyecanlarımı, tutkularımı, duygusal gel-gitlerimi, çekincelerimi, düş kırıklıklarımı asla unutamam.

4- 2000 yılında hayatıma yeni bir yön vermek ve kendi ayaklarım üzerinde
durabilmek için ani bir kararla İstanbul'a gittim ve 4 sene orada yalnız yaşadım, çalıştım. Benim kadar korkak bir insanın yapamayacağı bir şeydi ama başardım. Bu yüzden kendimle her zaman gurur duyuyorum.

5-Aslında tüm kalbimle Ankara ya geri dönmek istiyorum. Ancak Ankara'da
ailelere yakın yaşamanın evliliğimize zarar vereceği korkusuyla, Ankara'ya gitmeyelim diye hep dua ediyorum. Gel gelelim kendi kendime kaldığım zamanlarda, kendimi orada yaşadığımı hayal ederken bulmuyor değilim.

Ben de Sümüklü böcek ve Ege'nin annesi sizleri sobeliyorum.

Hastayız

2007-01-11T15:50:00.000+02:00

Evde herkes hasta...

Babamın boğazı ağrıyor, annem sürekli öksürüyor, öksürürken adeta boğuluyor. Esra'nın (söylediğine göre ) heryeri ağrıyor. Bende de dün üşüttüğüm için boğaz ağrısı başladı.

Ama en çok Yağız hasta....

Yavrumu, dün Fatih Üniversitesi hastanesine götürdük, orada akciğer filmi çekildi ve zatürre başlangıcı (pnömani)tanısı konuldu. :( O kadar çok üzgünüm ki...

Doktor 5 tane antibiyotik iğnesi ve iki şurup verdi. (Rocephin,Ventolin şurup,Asist-pediatrik-)Burnunuda sık sık temizlememi söyledi. Canım benim aşı yapılırken hiç ağlamayan yavrum iğne yapılırken o kadar çok ağladıki. Hele kan tahlili için kan verirken...

Hemşire oğlumun kanını tüplere doldururken birazını dökünce, kıpkırmızı kanı hasta yatağının üzerinde minik bir birikinti oluşturdu. Orayı öylece görünce kendimi tutamadım. Yavrum doğduğundan beri hiç bu kadar şiddetli ağlamamıştı. Ben de onunla birlikte ağladım.

Sinirlerim çok bozuldu.

Bugünse ikinci iğnesini yaptırmak için sağlık ocağına götürdük. Hemşireler iğneyi vurup vurmamakta tereddüt ettiler "bu çok ağır bir antibiyotik,hastane koşullarında vurulması gerekir" dediler. Onların yüzlerindeki ifade beni daha çok endişelendirdi.

Bir de bizim insanımız çok acayip yaaa. Bizimle aynı sırada enjeksiyon odasında yaşlı bir teyze ile amca vardı. Hemşirelerle konuşmalarımızı duyunca"nerede hasta ettin bunu?" dedi.Bende saf saf "geçmiş olsun" falan diycek diye bekliyorum. Anlattım "bayram gezmesinde üşüttü galiba" dedim. Kadın oracıkta beni azarlamaya başlamazmı! "bu kadarcık çocuğun ne işi var bayram gezmesinde, gezmeseniz olmazmı!!!" diye. Ne diyeceğimi şaşırdım kadına. Sanki ben onun hastalanacağını bilsem gezermiydim?

Sinirlerim dahada bozuldu.

Bu hastalık beni gerçekten çok sarstı oğlumu böyle gördükçe içim kavruluyor resmen dayanamıyorum.Bir yandan da düşünüyorum, ben bu kadar şeye dayanamazken çok ciddi hastalığı olan çocukların anneleri ne yapıyor?

Allah'tan onlara sabır diliyorum, yavrularınada sağlık.

İnşallah yavrum bir an önce sağlığına kavuşur.

İnşallah tüm hasta çocuklar iyileşir.

İnşallah hiç bir çocuk hastalanmaz.

Küçük Kurbağa

2007-01-06T12:26:00.002+02:00

O kadar o kadar o kadar hastaydı ki oğlum...

Keyfi hiç yoktu, hep ağlıyor, gözleri kızarıyor, burnu akıyor, hapşırıyor ve takır takır öksürüyordu. Ne yapacağımı bilemiyordum. Nihayet bu gün biraz daha iyi öksürüğümüz ve hapşırmamız hala devam ediyor ama keyfi birazda olsa yerine geldi.

Onu güldüreceğiz diye hastalığı boyunca minik kurbaa şarkısını söylemekten teyzeside bende bi hal olduk. Zavallı yavrumu hastalığı boyunca kuyruğu, kulağı ve tüyleri olmayan, buna rağmen derede yüzen kuvak kuvak kuvak diyen minik bir kurbağa teskin etti :/

Bayram dolayısıyla ankaraya geldik halen Ankara'da yım annemlerin hac yolculuğundan dönmesini bekliyorum İnşallah bu pazar dönüyorlar. Hem onları karşılamak, hem kardeşimin yalnızlığını paylaşmak, hem de Sinan yıl sonu hesapları ile uğraşacağı şu süreçte eve geç geldiğinde yalnız kalmayayım diye bayram tatilini epey bi uzatacağım.

Ankara harika, burada olmak gerçekten çok güzel tüm arkadaşlarım, tüm ailem burada. 2000 yılında ilk atama kararımla İstanbul'a tayin olduğumda ayrıldığımdan beri geri dönebilmek ihtimali hep hayallerimi süslüyordu. Ancak eşimin Kdz. Ereğli'de işe girmesi ile burada yaşamak zorunda kaldık. Aslında seviyorum Ereğli'yi ama kimsem yok orada.

Annemleri çok özledim. Burada olupda onları görememek gerçekten çok kötü. Neyseki bu pazar bitiyor. Evde hummalı bir hazırlık başladı. Dün temizlikçi kadın tutup temizlik yaptırdım, annemler geldiğinde vereceğimiz yemeğin etlerini hazırlayıp dolaba yerleştirdim, Esra kocaman bir tencere sarma sardı, teyzem zeytinyağlı barbunya yapacak herkes elinden geleni yapıyor bi an önce sağ salim gelsinler diye bekliyoruz.

Yağız hasta olmasaydı daha mutlu olacaktım ama malesef oğlum ilk hastalığınıda yaşamış oldu. Burnumuzun tıkanıklığının geçmesini bekliyoruz serum fizyolojik döke döke artık oda iyice alıştı buna artık ağlamıyor dökerken. Kendini rahatlattığını anladı galiba yavrum. Şimdi tekrar ağlamaya başladı...

Dedikodu sitesi

2006-12-23T00:39:00.001+02:00

Bu gün geçen seneki öğrencilerimden birinin evindeydik. Bir kaç eski öğrencim ve anneleri vardı, hep beraber oturduk. Bu hafta baya bi dışarılardaydık, çok gezmeci olduk. Hele pazartesi günkü gezimiz çok enteresandı, oğluşumla beraber okuluma gittik. 27 tane öğrencinin içine girince, önce sesten çok korktu bizimki ama kucağıma gelince sakinleşti ve keyifle etrafını araştırmaya başladı. Dışarıya çıktığımızda uslu uslu oturup etrafını seyrettikçe herkes bayılıyor oğluşuma.

Bu günkü gezmemizde öğrencilerimin anneleriyle geçen sene yaşanan bazı olumsuzlukları konuştuk, biraz dedikodu yaptık. O zaman bana hamileyim, üzülürüm diye aksettirmemişler. Meğer beraber görev yaptığım diğer sınıfın öğretmeni benim arkamdan neler neler söylemiş. Duyunca kulaklarıma inanamadım. Çok üzüldüm cidden… Benim karşıma hiç doğru dürüst bir mesai arkadaşı çıkmayacak mı? insan hiç kimseye arkasını dönemeyecek mi ya! Nedir bu öğretmenler arsındaki çekişmenin gerekçesi? İlk kez başıma gelmiyor ama valla çok incindim bir kere daha. Bir daha hiç bir meslektaşıma güvenemiycem ben.
Ben o tatsız olaylar esnasında onun arkasından konuşanları susturuyorum "en nihayetinde o benim birlikte çalıştığım insan" diyorum o benim için neler demiş.Yazık çok yazık.

Düşündüm de acaba benim gibi yaptığı dedikoduları bloglarına yazanlar varımıdır? :) hatta sırf dedi kodu yapılan bi blog yapan :) nasıl olurdu acaba? Her gün bulunabilirmi acaba yazacak bi dedikodu. Dedikodu yazarken aklıma geldi de çok enteresan olurdu herhalde. Bence herkes okurdu bende kesin okurdum :) yorumda yapardım hehhee.

Perşembe günü 2.karma aşımızı olduk hiç ağlamadı cesur oğlum benim. Doktorumuz kilosunun da boyunun da en üst seviyede arttığını söyledi. Kilosunun fazlalığını dert ettiğimi söyledim doktorumuza. O da anne sütünün kalıcı bir kiloya sebep olmadığını anlattı, ayrıca önümüzdeki aylarda bu kadar hızlı kilo almazmış. Sevgili anneler çocukların kilo alamaması kadar alması da dert edinile biliyor maalesef gördüğünüz üzere...

Annem ve babam hacca gittiler. Annemle her gün konuşamamanın eksikliğini çok fazla hissediyorum. Onu özledim.

Oyuncak alırken

2006-12-09T01:51:00.000+02:00

Üniversitedeyken oyuncak tasarımı ve yapımı dersi almıştım. Bu derste çocukların yaş ve gelişimine uygun oyuncak seçiminin çok önemli olduğunu sık sık vurgulardı hocamız. Zira alınan oyuncak bir çocuk için çok basitse, çocuk bundan çok çabuk sıkılacak ve oynamayı bırakacaktır. Yaşına göre çok karmaşıksa da kendini başarısız ve yetersiz hissedecektir. Alınan oyuncağın değişik amaçlı kullanılırlılığının olması da o oyuncağın uzun süre ve zevkle oynanabilirliğini sağlayabilir. Ayrıca çocuğunuza oyuncak alırken onun ilgilerini ve zevklerini iyi bilmeniz gerekli. Birde alınan oyuncağın kalitesi konusu var ki buda çok önemli. Piyasada Çin malı o kadar kötü oyuncak var ki…çocuğunuzun değil oynaması dokunması bile sakıncalı olabilir.
Tabii siz bunları bilinçli anne baba olarak almıyorken hediye olarak getirilebilir. Lütfen oyuncak alırken çok dikkat edelim çocuklara iyilik yapalım derken onlar için zararlı bir iş yapmayalım.
Ben de biliyorum kaliteli oyuncaklar gerçekten pahalı. Ama unutmamalıdır ki çocuğunuz için oynamadığı bir sürü oyuncaktansa gerçekten zevk alarak ve birtakım becerilerini geliştirecek daha az oyuncakla oynaması daha faydalıdır.

Geçen hafta burada yeni açılan oyuncakçıya gittim ve Yağız için bu oyuncağı aldım. Çok zevkle oynuyor. Yatağının üzerine ayaklarının tam hizasına gelecek şekilde astım. Yatağında tek başında kaldığı zamanlarda oyuncağını tekmeleye tekmeleye oynuyor. Cidden eğlendiğini düşünüyorum çünkü yatağında tek başına kaldığında eskiden mızırdanır ve mutlaka başında birini isterdi şimdi zevkli zevkli oynuyor çoğunluklada oynarken uyuya kalıyor. Çıngırdama sesi kesilince uyuduğunu anlıyorum ve gidip üzerini örtüyor ve yanağına bir öpücük konduruyorum.
Böyle zahmetsiz bir şekilde uyuduğu zamanlarda daha uzun süre uyuyor bunu fark ettim. Hatta bazen karnını doyurmak için onu uyandırmam gerekiyor. Minik sıpa babası gibi uykuya düşkün mü olacak acaba?
Bu arada babamız hastalandı yatıyor :(. Sinan hasta olduğunda cidden çok sıkılıyorum. Acil şifalar babamız.

Uyuda büyü oğlum

2006-12-07T02:43:00.000+02:00

Eski bir arkadaşımla telefonda görüştük bugün. Onunda 5 aylık bir oğlu var. Bütün gece gazdan uyuyamıyormuş küçük Emre çok üzüldüm haliyle. Bana Yağızın uyku durumunu sordu. Geceleri uyku problemimizin olmadığından ve gaz sıkıntısının çok nadir olduğundan bahsettim . “Aaaayyy ne güzeeelll” dedi. Ve işte... çok geçmeden bu gece gaz sancısıyla uğraşıyorum yarım saatte bir uyanıp sancı çekiyor oğluşum. Bir daha kimseye gazı olmuyor demiycem. Çünkü oluyor :( O uyuyamayıp acı içinde kıvranırken kendimi çok kötü hissediyorum. Ne olur güzel güzel uyu oğluşum.

Bebekler bu uyku konusunda da anne babaya çekiyorlar galiba. Ben çok güzel uyuyan, uyku konusunda hiç problem çıkarmayan bir bebekmişim. Sinan’ın annesinin dediğine göre o da öyleymiş e oğlumuzun da bize çekmesi beklenmedik bir şey olmaz herhalde değimli?

Çocuk gelişimi ile ilgili neredeyse bütün kaynaklarda geçen bir cümle vardır "Bütün çocuklar birbirinden farklıdır, birbirleriyle kıyaslanmamalıdır." Bunu bilmeme ve de doğruluğuna inanmama rağmen kendi kendime kıyaslamadan yapamıyorum.Mesela, Yağız 3 aylık olmasına rağmen gerçekten çok iyi bir kiloda. Buna sevinmem gerekirken, şu 1 yaşında 20 kg olan bebeği izledikten sonra oğluşum onun gibi şişman olacak diye içten içe kuruntu (ne kuruntusu resmen paranoya) yaptım. 1 haftam rezil oldu. Ben neden böyleyim? Acaba herkese oluyor mudur bu?

Sitede bazı değişiklikler yapmak için uğraşırken sitenin asıl amacı olan post yazma işini baya bi askıya almış durumdayım :D neyse.
Siteyi de düzelteyim derken daha da berbat hale geldi düzeltene kadar baya bi uğraştım. Bu arada eşim gördü siteyi. Nasıl yaptığımı anlattım html’lerle uğraştığımı görünce heves etti "bende öğreneyim" dedi ama ben pek umutlu değilim bunu yapabileceğinden.:P

İşte Yağız

2006-11-29T17:18:00.000+02:00

Cumartesi ve Hayaller

2006-11-21T01:23:00.000+02:00

Hiç bu kadar uzun süre başıma gelmemişti tam 22 gün...22 gündür dışarıya burnumu bile çıkarmamıştım. Artık duvarları tırmalıyordum sıkıntıdan. Bu hafta sonu dışarı 1-2 saatliğine çıkmak için herşeyimi verebilirdim (oğlumu hariç :P).

Neredeyse 1,5 aydır her cuma,cumartesi ve pazar günü misafirimiz olduğu için eve kısılmıştık adeta. Sinan'a bu hafta misafir istemediğimi söyledim. Arayan olursa evde değiliz diyecektik.
Çarşamba,perşembe ve cuma günümü cumratesi günü yalnız dışarıya çıktığımda ne yapacağımı hayal ederek geçirdim...önce kuaföre gidecektim sonrada Mado'ya gidip uzaktan denize bakarak tatlı yiyecek ve çay içecektim, sonra bebek mağazalarına uğrayarak oğluşum için bişeyler alacaktım. Bunların hepsini 4 saat içinde bitirip eve dönmem gerekiyordu bu yüzden iyi bir plan hazırlıyordum kafamda.

Cuma akşamı Sinan bana işi olduğunu Cumartesi günü dayısının sipariş ettiği fındığı almak için Alaplı'ya gideceğini söyleyince nerdeyse sinir krizi geçiriyordum. Neyseki şakaymış, uzatmadan söyledide canını bağışladım.

Cumartesi günü ise hava çok güzeldi. Bizde ailece sahile gitmeye karar verdik.
Bu fikir benim daha çok hoşuma gitti. Oğlumuzu güzelce giydirip arabasına koyduk ve çarşıya indik. Babasını oğluyla başbaşa gezmeye bırakıp ben kendimi kuaföre attım. Koşarak oradan çıkıp yolumun üzerindeki bir bebek mağazasından ihtiyaçlarımı alıp, oğluşumun ve babasının yanına döndüm. Birlikte sahilde yürüyüş yaptık, çok keyifliydi.
Hamileyken hep bunun hayalini kurardım üçümüzün sahilde gezişinin yani. Süper keyifliydi. Bizim bir aile olarak ilk gezintimizdi çok mutlu oldum.
Sonrada sahildeki lokantalardan birine gittik ve babamız bize yemek ısmarladı. Garson amcaları Yağız'ı sevdiler "hatta acılı adana istermisiniz küçük bey" diye espri yaptılar :)

İnsanın hayallerinin gerçek olması kadar güzel birşey olamaz bence. Şimdiye kadar hayalini kurduğum herşey gerçekleşti çok şükür. 17 yaşımdayken kurduğum bir hayal şu an tamamen gerçekleşmiş durumda ve ben görüyorumki bu başıma gelen hayallerimden bile daha güzel.

Saat 4

2006-11-13T04:25:00.000+02:00

Ona söyledim. "eğer şimdi uyursam sabaha kadar uyuyamam" dedim ama o dinlemedi beni uyumam için ikna etti. Kendisi için çok güzel bir düşünce olabilir ama her insan aynı değil. Neden dinliyorum ki onu ben? kendimi tanımıyor muyum? :( Şimdi ayaktayım...
Neyse saat 1:30 da Yağız beyi uyuttuktan sonra Bin bir gece adlı dizinin tekrarı vardı onu izledim. Bir dizinin ilk bölümünde adam bu kadar ağlatılır mı?...
Doyamadım salı günü 2. bölümü var izliycem.

Daha sonra bilgisayarın başına geçip bu saate kadar blog blog gezdim. Devamlı takip ettiğim bir kaç kişinin bloğunu okudum. Seviyorum onları :) Aslında hiçbirini tanımıyorum, hatta hiç yorum bile yazmadım bloglarına bu güne kadar. Ama sanki tanıyor gibiyim. Bu arada bir kaç tanede yeni blog keşfettim arada onlara da takılırım.

Oğlum içini çeke çeke öyle tatlı uyuyor ki birazdan acıkıp uyanır.

Bu gün Yağız’ın doğumunu tebrik etmek için eski öğrencim Zülal'in ailesi geldiler.Zülal Yağız’la oynadı o kızı çok fazla seviyorum canım benim… Güldane hanımı da çok seviyorum. Onunla sohbet etmek çok hoşuma gidiyor umarım hep böyle zevk alırım.

Hafta sonlarını çok seviyorum. Ailecek evde olmamız çok güzel.

Cuma günü ona, çocukların babalarıyla olan ilişkisinin anneye göre daha sınırlı olduğunu. Bunun nedeninin de , annenin bebeğin tüm ihtiyaçlarını (beslenme,temizlik,sevgi,v.b) karşıladığı, babanınsa sadece oyun oynamak için bebekle birlikte olmasından kaynaklandığını okudum dediğimde, gözlerinde bir bulutlanma olmuştu. Cumartesi günü uyandığımda birde baktım babası Yağız'ın altını değiştirmiş üzerindekileri çıkarıp temis temis giydirmiş ve acıkana kadar onunla oynamış. Oğluyla arasında çok kuvvetli ve sıkı bir ilişki istemesi beni çok duygulandırdı.
Ayrıca en azından cumartesi günleri bana yardımcı olması ise başka güzel bir nokta tabii.

İşte bizim hikayemiz

2006-11-11T01:17:00.000+02:00

Yaklaşık 2,5 aylık bir oğlum var. Adı Yağız. Çok meşakkatli bir hamilelik sonrasında 28 Ağustos 2006 da Ankara da dünyaya getirdim fındığımı.

Bundan bir sene önce hamile olduğumu düşünerek seviniyordum. Hatta çok erken olmasına karşın gidip test bile yaptırmıştım. O kadar emindim ki müspet bir sonuç alacağıma aksini hiç düşünmüyordum. Klinikte testi yaptırdıktan sonraki gün aniden bir kanama olunca inanılmaz bir korkuya kapıldım. Çünkü geçen sene çok erken bir düşük yaşamıştım, bu kez de aynı şekilde bir bebek kaybedeceğim düşüncesi beni çok korkutuyordu. Daha sonucu bile almadan ağladım saatlerce.
Klinikteki kız telefonla arayıp sonucu bildirdiğindeyse sevinsem mi üzülsem mi bilemedim. Hamile değildim... o kadar inanıyordum ki hamile olduğuma hamilelik belirtilerini görmeye hatta kendi kendime folik asit almaya bile başlamıştım :)))) Neredeyse şok oldum hamile olmadığımı duyunca. Ama düşük yapmadığımı öğrenmek beni yatıştırdı.
Bu olaydan sonra biraz hevesimi kaybettim folic asiti almayı bıraktım ve tekrar sigaraya başladım. Canım çok sıkılıyordu.
Sonraki ay yine şüphelerim oldu ben yine aynı şey oldu diyerek hiç üzerinde durmadım. O gün eve giderken öylesine eczaneden evde yapılan bir test kiti aldım ve ertesi gün testi uyguladım. İşte olmuştu ikinci çizgi oluşmuştu Beta HCG (+) görünüyordu artık hamileydim...

9 ay hiç bitmeyecek gibi geliyordu. Bu süre içerisinde, piyasadaki bir sürü annelik kitabını, internetteki bütün gebelik ve doğum sitelerini ezberleyene kadar okudum. Benim için son derece eğitici bir süreçti hamilelik. Zaten eğitimim gereği bu konulara oldukça aşinayım ama insanın yaşayarak görmesi daha başka oluyormuş.
Ama bu okuma durumu zannedildiği gibi çokta olumlu bir şey değildi benim için zira kişilik özelliğimde biraz paranoyaklık var. Sanıyorum bu yüzden, okuduğum,hamilelikte görülen bütün riskleri sanki yaşayacakmışım gibi kokuya kapılıyordum. Doktorum artık kitap ve internette bir şeyler okumamamı söylüyordu. Ama bundan alıkoyamıyordum kendimi. Eşim bazen ne yapacağını bilemiyordu ona uzun uzun anlatıyordum okuduklarımı zavallım oda benle birlikte korkmaya başlıyordu ve biz hemen doktora koşuyorduk :) şimdi gülüyorum...( o gülmüyor :) )

Derken derken 8. ayıma geldiğimde artık iyice ağırlaşmıştım, temmuzun başıydı, bir sabah yürüyemeyecek kadar büyük bir sancıyla uyandım. İnanılmaz bir ağrıydı ama doğum sancısı olmadığından emindim. Doktorumu aradım bir haftalığına tatile çıkmıştı adamcağız. Ne yapacağımı bilmiyordum annemler tatil için bize gelmişlerdi beni de alıp doğumum için Ankara'ya gittik orada ZTB ın çayyolu polikliniğinde testler yapıldı. Ağrılarımın sebebinin böbreklerimde oluşan taş ve kum dökme sonucu olduğunu öğrendik. Hamilelikte sık görülen bir durum dediler ama ben yürüyemiyordum...
9. ayıma geldiğimde hala ne yürüyüş yapabilmiştim ne de egzersiz. Merdivenlerden bile inemiyordum. kum döküyor olduğumdan acılar içinde kıvranıyordum sürekli yatıyordum ve inanılmaz kilo almıştım. Kilonun ötesinde acayip bir şişlik vardı her yerimde. Görenler acıyordu halime en çokta babam :)

Hamileliğimin başından beri normal doğum yapmayı planlıyordum oysa 39. hafta muayenesinde doktor ultrason’da bebeğin kilosunun 4 kg olduğunu +/ - 500 gr yanılma payı olabileceğini söyledi bize. Eğer 4,5 kg olursa çok zor bir doğum olabileceğini hatta normal doğum esnasında sezaryene dönülebileceğini söyleyince sezaryene karar verdik ve gece hastaneye yattım saat 23:30 civarında oğlumu doğurmak üzere ameliyathanedeydim.
Genel anestezi istemediğimden spinal anestezi ile belden aşağı tarafımı uyuşturup öyle yaptılar ameliyatımı. Hastanede geçirdiğim en güzel zaman ameliyathanedeki idi. Acildeki o gergin suratların aksine buradaki doktorlar oldukça sakin görünüyorlardı. Ama yinede bir kez daha doğum yaparsam kesinlikle devlet hastanesinde yapmamaya karar verdim.
Ameliyat başladıktan 10 dakika sonra ameliyatı yöneten ve diğerlerinden daha tecrübeli görünen, son derece kibar ve sevecen bayan doktor yanağımı okşayıp şimdi bebeğinin ağlamasını duyacaksın dedi. Ve o dedikten 2 saniye sonra oğlumun,canımın,hayatımın,öbür yarımın,her şeyimin sesini duydum ilk kez ve gözlerimden yaşlar boşaldı. İnanamıyordum o kadar çok beklemiştim ki bu anı hele son iki ayı geçmemişti adeta. Oysa şimdi içli içli ağlıyordu meleğim. Hemşire onu ameliyathane örtüsüne sardı, kucağına alıp sol tarafımdaki masanın üzerine yatırdı, minicik ciğerlerindeki sıvıyı boşaltmak için bir alet taktı ağzına ve apgar skorunu hesapladı. hemşireye "onu görebilirmiyim?" diye sordum ağırlığını ölçeyim göstereceğim dedi ağırlığını ölçtü 3680gr doğmuştu oğluşum. Sonra tekrar o yeşil ameliyathane örtüsüne sarıp bana yaklaştırdı. O anı bin defa daha yaşasam doymam sanıyorum. Çizgi halindeki kısık gözlerini hafif aralamış öyle bir bakıyordu ki bana hala hatırladıkça gözlerim doluyor. Daha sonra beni ameliyat sonrası odasına aldılar bebeğimi de oradaki minicik yatağa yatırdılar. Doğduğu andan itibaren durmadan ellerini emiyordu, hemşire "bu çok acıkmış annesi" dediğinde onu bir an önce beslemek için içimde duyduğum heyecanı tarif edemem.

Yıllarca bize Freud okuttular. Anneliğin toplumun kadına yüklediği bir rol olduğuna inandık hep ama anne olunca bunun sosyal bir yükümlülükten öte bir içgüdü ve Allah tarafından kadına bahşedilmiş bir ayrıcalık olduğuna oracıkta karar verdim.

Biraz sonra odamıza geçtik odamızda anneannemiz bizi bekliyordu. Beni sedyeden yatağıma aldıktan sonra herkes çekildi ve biz annem ben ve oğlum baş başa kaldık. Annem heyecandan ne yapacağını şaşırdı, adeta eli ayağına dolaştı. Onu sakinleştirmekte bana düştü bir yandan da başımda ağrılar başlamıştı bu spinal anestezinin yan etkisiymiş meğer. Neyse annem zar zor bebeğimin altını bezledi ve üzerini giydirdi.
Allah’ım minicikti elleri, kolları, ayakları, bedeni, ağzı, burnu minicik bir melekti yavrum benim. Peygamberimizin sünnetini yerine getirmek üzere kayınvalidemden istediğim hurmayı annem eliyle ezip minik bir parça ağzına koydu ve bir iki damla zemzem suyu damlattı. Yavrumun ağzına ilk giren şey hurma ve zemzem oldu çok şükür. Ondan sonra sevimsiz oda hemşiresi onu emzirebileceğimi söylemek yerine bebeğimin ağzına mamayı dayayıverdi. Oysa onu zar zorda olsa emzirmeliydim. Bu yüzden çok kızıyorum ona. Neyse olan oldu demekten başka çarem yok. O gece hiç uyuyamadım bebeğime baktım bütün gece onun yüzünü,hatlarını kazımak istercesine beynime bütün gece baktım baktım baktım.

Hala bazen geceleri yada o gündüz uyurken gidip bakıyorum yüzüne o minik,o melek, o masum yüzüne. Bir gün doyarmıyım bilemem ama bu zamanlarımızın kıymetini bilerek mutlulukla geçmesini diliyorum.

Allah onu ve onun gibi nice minik melekleri annelerine bağışlasın.

Merhaba

2006-11-06T16:49:00.000+02:00

Dün gece düşünürken oğluma hamile olduğum zamanlardaki bazı yaşadıklarımı anımsamadığımı farkettim. Bu beni çok üzdü.
Günlük yazmak gibi heveslerim zaman zaman olur ama ciddi anlamda devam ettirebilmiş değilim şimdiye kadar. Yaklaşık bir yıl önce kardeşim tarafından alınan bu bloğa aklıma geldikçe yaşadıklarımı,duygularımı ve düşüncelerimi yazacağım. Bu blogun popüler olması yada onun gibi şeylerle hiç ilgilenmiyorum, sadece içimden gelenleri yazacağım.

Belki ilerde oğluma okuturum.
Hayırlı olsun bana.